عمر درستاران، زندانی سیاسی بلوچ در ۲۰ مهر ۱۴۰۵ به اتهام «بغی» از طریق عضویت در گروه جیش‌العدل، اعدام شد.
بهرام چوبی‌اصل، که خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضائیه جمهوری اسلامی، او را «جاسوس مورد وثوق و معتمد» اسرائیل خوانده بود، روز ۷ مهر ۱۴۰۴ اعدام شد؛ حدود سه ماه پس از پایان جنگ ۱۲روزه ایران و اسرائیل. اتهام او، «افساد فی الارض از طریق همکاری اطلاعاتی» با اسرائیل بود.
توسعه همکاری میان شرکت لاکهید مارتین آمریکا و صنایع نظامی عربستان سعودی، این امکان را به این صنایع داده که بیشتر مایحتاج نظامی خود را در داخل تولید کند، و حمایت فنی و تکنیکی این شرکت را در کنار خود ببیند.
حسین پدران، ۴۱ ساله، با اتهام جاسوسی و همکاری اطلاعاتی با اسرائیل اعدام شد. چه زمانی؟ نمی‌دانیم، اما خبر اعدام او روز ۲۸ شهریور ۱۴۰۵ در رسانه‌های حکومتی منتشر شد.
تراکم مشکلات حزب‌الله لبنان با پایگاه سابق اجتماعی خود در جنوب لبنان، و شکل‌گیری معادلات جدید داخلی در این کشور، گروه مسلح تحت حمایت جمهوری اسلامی را به اینجا کشانده، که اعلام کند، در صورت بروز جنگ جدید، به کمک جمهوری اسلامی نخواهد رفت.
مجید نیک‌اندیش در وصیت‌نامه‌اش خطاب به مادرش درباره حال خود پیش از اعدام می‌نویسد: «امشب عین بچه‌های کوچک شدم که از آمپول می‌ترسند. فقط یک سوال تو ذهنمه «چرا؟»»
اسماعیل فکری، ۳۲ ساله و فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر بود که در ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، سه روز پس از آغاز «جنگ ۱۲ روزه»، به اتهام «جاسوسی» برای اسرائیل اعدام شد. بر اساس گزارش‌ها، این حکم در زندان قزلحصار کرج اجرا شده است.
چهارشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۵ سه سال از قتل خونبار کارگردان بزرگ سینمای ایران، داریوش مهرجویی و همسر و همکار فیلمنامه‌نویسش وحیده محمدی‌فر گذشت.
بابک شهبازی از زندانیان سیاسی بود که پس از پایان جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل اعدام شد. او که به «جاسوسی برای اسرائیل» متهم شده بود، ۲۶ شهریور ۱۴۰۴ حکم اعدامش در زندان قزلحصار کرج اجرا شد.
کیارش اسدی زاده، فیلمساز جوانی که همین سال ۱۴۰۲ در فضای داخلی فعالیت می‌کرد و به طور همزمان دو سریال «دفتر یادداشت» و «هفت» به کارگردانی او در شبکه مجاز نمایش خانگی پخش می‌شد، در نخستین فیلمی که بیرون از ایران ساخته، به سراغ روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی» رفته است.
در نخستین روزهای مهرماه امسال، خبر کشته‌شدن سه عضو یک خانواده در ایران بار دیگر این پرسش را پیش کشید که در مسیری که با قتل آغاز می‌شود و قرار است با «قصاص» قاتل به پایان برسد، خشونت تا کجا می‌تواند ادامه یابد؟
در روایت رسمی جمهوری اسلامی، زمان بازداشت او اردیبهشت ۱۴۰۴ اعلام شده است؛ با این حال، منابع حقوق بشری از بازداشت او در خردادماه ۱۴۰۴، همزمان با «جنگ دوازده روزه» اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران، در جریان سفرش به ارومیه خبر داده‌اند.
وطنی که هر نوع حمایت از بقای حکومتش در قالب «نه به جنگ» می‌تواند ملاک وطن‌پرستی یا وطن‌فروشی باشد، چه طور در ماهیت خود آن قدر حساسیت‌زا می‌شود که نقشه و نماد ملی باستانی‌اش، می‌تواند بازیکنی را به ورطه بایکوت شدن بکشاند؟
حمله ماه گذشته حوثی‌ها به بندر المخا و پیشروی آنها تا باب‌المندب، در حساب و کتاب جمهوری اسلامی، تنها در قالب «پیروزی تبلیغاتی» خلاصه می‌شود که هیچ راهبرد قابل‌قبولی برای حفظ و تثبیت مناطق تصرف شده، ارائه نمی‌داد.
انگیزه اصلی این ترور، خشم گروه‌های اسلام‌گرا از امضای پیمان صلح با اسرائیل در سال ۱۹۷۸ بود. پیمانی که اگرچه مصر را در جهان عرب منزوی کرد، اما انور سادات را به یکی از تأثیرگذارترین رهبران قرن بیستم در حوزه دیپلماسی خاورمیانه و روابط بین‌الملل تبدیل کرد.
در اخبار احضار اهل سینما در ماه‌های اخیر، در نامه‌ها و درخواست‌ها برای کاهش برخورد قهری با آنها از سوی نهادهای امنیتی و انتظامی جمهوری اسلامی و در آمار و ارقامی که نامه‌های اخیر از شمار افراد احضارشده ارائه می‌دهند، چیزهایی که باعث تعجب ایرانیان پیگیر این خبرها شوند، بسیارند.
عارف خوشکار، یکی از بازداشت‌شدگان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، پس از تحمل بیش از سه سال حبس، روز ۲۴ تیر ۱۴۰۵ اعدام شد.
انتشار ویدئوهایی از معلمان و کارکنان کادر درمان که از آخرین روز کاری یا تصمیم خود برای استعفا سخن می‌گویند، در هفته‌های اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه در شبکه‌های اجتماعی فارسی تبدیل شده است. این پدیده همزمان با هشدارها درباره کمبود شدید نیروی انسانی در نظام آموزش و سلامت جمهوری اسلامی رخ می‌دهد.
امید بهزاد، از سوی جمهوری اسلامی به جاسوسی برای اسرائیل متهم و در روز ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ اعدام شد. سازمان حقوق بشری هه‌نگاو بر اساس جزییاتی که از پرونده او دریافت کرده است، خبر داده است که حکم امید بهزاد در زندان مرکزی ارومیه اجرا شده است.
در گزارش برنامه ۲۰:۳۰ صدا و سیما، در بخشی که اعترافات اجباری پوریا صفوت مقابل دوربین پخش می‌شود، نکاتی به چشم می‌آید که، با وجود جزئی بودن، نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت، نکاتی که می‌توانند نشانه‌هایی از دیکته شدن اعترافات به او باشند.
وقتی کودک یک خانواده که مادرش بین معترضان جاویدنام ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ بوده یا به فرض، پدرش در آن شب‌ها و روزها بازداشت شده و در زندان‌های جمهوری اسلامی است،
از واپسین روزهای سال ۱۴۰۴ تا امروز، در حالی که شش ماه از سال ۱۴۰۵ گذشته است، ایرانِ جنگ‌زده شباهت دیگری نیز با دهه ۱۳۶۰ پیدا کرده است: اعدام گسترده زندانیان سیاسی.
قائم حسینی، ۲۱ ساله، تبعه افغانستان ساکن اصفهان، ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ اعدام شد. او از بازداشتی‌های اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود. قائم حسینی در ارتباط با پرونده موسوم به «میدان علیخانی» به اعدام محکوم شده بود. او پنجمین معترض دی ماه و دومین تبعه افغانستان در پرونده «میدان علیخانی» بود که اعدام شد.
ایالات متحده بارها طی سال‌های گذشته تاکید کرده اقلام دارویی مشمول تحریم‌ها نیستند. در دوره همه‌گیری کرونا این علی خامنه‌ای، رهبر سابق جمهوری اسلامی، بود که به طور علنی دستور داد وارادت واکسن‌های کووید غربی ممنوع شود؛ تصمیمی که درنهایت به ابتلا و جان باختن شمار بسیار زیادی از مردم ایران منجر شد.
پانزده سال پیش، اجاره معادل یک آپارتمان ۵۰ متری در تهران به طور متوسط حدود ۶۰۰ هزار تومان در ماه بود. امروز برای واحدی با همین متراژ، بسته به محله، ارقامی از حدود ۲۰ میلیون تومان تا نزدیک ۴۰ میلیون تومان در ماه ــ با احتساب ارزش ودیعه ــ در فایل‌های بازار دیده می‌شود.
از کسانی که در دوره‌ها و به شکل‌های گوناگون، دیدگاه‌هایی علیه نظام جمهوری اسلامی مطرح کرده بودند، به شکلی بین مستقیم و غیرمستقیم دعوت به عمل آمده که به ایران بازگردند؛ تنها در صورتی که در طول حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به جمهوری اسلامی مواضع همسو با شعار «نه به جنگ» اتخاذ کرده باشند.
احسان افرشته، متولد ۱۳۷۲، دانش‌آموخته مهندسی عمران در مقطع کارشناسی ارشد و متخصص شبکه و فناوری اطلاعات، سحرگاه ۲۳ اردیبهشت امسال اعدام شد.
هشتاد و سومین دوره جشنواره جهانی فیلم ونیز، فردا شب- شنبه دوازدهم سپتامبر، بیست و یکم شهریور- به پایان می‌رسد و گمانه‌زنی‌ها برای برنده شیر طلای بهترین فیلم ادامه دارد در حالی که غافلگیری‌های متعددی در روزهای آخر جشنواره رخ داده است.
شهرام صادقی، از معترضان دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج، روز ۲۵ مرداد امسال اعدام شد. رسانه‌های دولتی جمهوری اسلامی او را «عامل خودروی مرگ» معرفی کرده‌اند.
اعتراف هادی عامری، از فرماندهان حشدالشعبی و رئیس سازمان شبه‌نظامی «بدر»، به دست داشتن نیروهای حشدالشعبی در کشتار تظاهرکنندگان عراقی در سال ۱۳۹۸، موجی از خشم و انتقاد در میان مردم عراق برانگیخت.
مجید آدینه، از معترضان دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج، سحرگاه اول شهریور امسال اعدام شد. او متولد ۲۸ شهریور ۱۳۵۵ بود، متاهل، بدون فرزند، اما به گفته نزدیکانش، فرزندانش همان کودکانی بودند که او سال‌ها با فعالیت‌های خیریه‌اش برای آینده روشن آنها می‌کوشید.
امیرحسین صفری حسین‌آبادی، ۲۸ ساله و از معترضان دی‌ماه اصفهان، سحرگاه ۶ مرداد ۱۴۰۵ اعدام شد.
علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، دو روز بعد از دیدار با قالیباف رئيس مجلس شورای اسلامی رژیم ایران، یک بار دیگر بر خلع سلاح شبه‌نظامیان در مهلت مقرر تأکید کرد.
ابوالفضل سپاهی بادجانی، متولد ۱۳۸۲، سحرگاه ۶ مرداد ۱۴۰۵ اعدام شد. او کارگر ساختمانی جوانی بود که به گفته نزدیکان خانواده‌اش دل در گروی عشق دختری داشت. او در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در اصفهان بازداشت شده بود و در پرونده موسوم به «میدان علیخانی» به اعدام محکوم شد.
بارگذاری بیشتر
