در نخستین روز اردیبهشت سال ۱۴۰۵ ماهی که معمولا با شکوه بهار و زیبایی طبیعت شناخته میشود، اما امسال در ایران در سایه جنگ و آتشبسی لرزان سپری شد، امیرعلی میرجعفری اعدام شد.
وقتی به آرشیو نام و اطلاعات افرادی که توسط جمهوری اسلامی کشته شدهاند رجوع میکنی، انگار روزنامه نتایج کنکور را در دست گرفتهای. مثل همان روزنامه پر است از اسامی و حتی نامهای خانوادگی مشابه.
در حالی که شمار پروندههای سیاسی و امنیتی منتهی به صدور احکام سنگین، از جمله اعدام، رو به افزایش است، اطلاعات اندکی درباره نقش و عملکرد وکلای حاضر در این پروندهها در دسترس افکار عمومی قرار میگیرد.
کوروش کیوانی، شهروند ایرانی-سوئدی که یکی از نزدیکانش گفته است «حتی حکم اعدام نداشت» روز ۲۷ اسفند و در میانه جنگ و خاموشی دیجیتال اعدام شد. او در جریان جنگ ۱۲ روزه با اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» دستگیر شده بود. گزارشها حاکی است که پیکر او سوم فروردین، با تدابیر شدید امنیتی، به خاک سپرده شد.
اگرچه در گزارشهای رسمی جمهوری اسلامی محل اجرای حکم اعدام اعلام نشده است، سازمان حقوق بشر ایران گزارش داده است که او به همراه رامین زله، دیگر زندانی سیاسی، در زندان نقده در استان آذربایجان غربی اعدام شده است.
مهدی قاسمی، از معترضان بازداشتشده دی، بامداد پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ در قم اعدام شد. او به همراه دو تن دیگر از معترضان شهر قم، به نامهای صالح محمدی و سعید داوودی، اعدام شدند.
وحید بنیعامریان، زندانی سیاسی روز ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ اعدام شد. اگرچه در گزارشهای رسمی، محل اجرای حکم مشخص نیست، سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرده است که حکم اعدام در زندان قزلحصار کرج بدون اطلاع قبلی به خانواده یا وکیل و «بهصورت مخفیانه» اجرا شده است.
امیرحسین حاتمی، معترض ۱۸ سالهای که در ارتباط با پرونده آتشسوزی یک پایگاه بسیج در شرق تهران بازداشت شده بود، فروردین امسال اعدام شد.
ساسان آزادوار جونقانی، ۲۱ ساله، از معترضان دیماه اصفهان، سحرگاه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. او در معرفی خود در صفحه اینستاگرامش، خود را «بختیاری» معرفی کرده بود.
فتحالله آوری هجدهمین معترض اعدامشده اعتراضات دی است. خبر اعدام او روز ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ از سوی رسانههای جمهوری اسلامی منتشر شد، اما در این گزارشها به زمان و محل اجرای حکم اشارهای نشده است.
الیاس زینالدینی، حدود ۴۴ ساله، پس از حدود ۱۱ سال تحمل زندان، سحرگاه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. اما خبر اعدام او در رسانههای رسمی داخلی منتشر نشده است و این میتواند به عنوان یکی از مصادیق انتشار محدود یا گزینشی اخبار اعدامها از سوی کانالهای رسمی جمهوری اسلامی در نظر گرفته شود.
رامین زله، زندانی سیاسی کُرد ایرانی اهل نقده، در ۳۱ اردیبهشت اعدام شد. از او تنها چند تصویر در دسترس است که در آنها جوانی در دهه ۲۰ زندگی به نظر میرسد، اما تاریخ ثبت این تصاویر و سن دقیق او مشخص نیست و گزارشهای رسمی جمهوری اسلامی نیز اطلاعاتی در اینباره ارائه نکردهاند.
نامش، غلامرضا خانی شکرآب بود. اگرچه در گزارشهای رسمی اطلاعاتی درباره سن او منتشر نشده، اما بر اساس یکی از پستهایش در اینستاگرام، هنگام اعدام باید ۳۳ یا ۳۴ ساله بوده باشد؛ او روز ۵ خرداد ۱۴۰۵ به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» اعدام شد.
نامش مجتبی کیان بود. بنابر اطلاعات تاییدنشدهای که خبرگزاری قوه قضاییه جمهوری اسلامی و صداوسیما منتشر کردهاند، نام پدرش محمدقلی بود و در اطراف کرج زندگی میکرد. او روز ۳ خرداد ۱۴۰۵ اعدام شد.
محمد عباسی، ۵۵ ساله، از بازداشتشدگان اعتراضات سراسری دی ۱۴۰۴ بود، اعتراضاتی که بنا بر گزارش نهادهای حقوق بشری، هزاران کشته و بازداشتی بر جای گذاشت. همزمان فعالان حقوق بشر نسبت به صدور احکام سنگین، روندهای قضایی شتابزده، و اجرای پیدرپی احکام اعدام هشدار دادهاند.
عباس اکبری فیضآبادی، از معترضان بازداشتشده در شهرستان نائین در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، روز ۴ خرداد ۱۴۰۵ اعدام شد.
ناصر بکرزاده، ۲۶ ساله، که خود را «فرزند ملامنصور و دارای دو خواهر کوچکتر» معرفی کرده، پیش از اجرای حکم اعدامش در نامهای از زندان ارومیه نوشت: «اعدام مرا کشت، متلاشی کرد و هر لحظه مردن خودم را میبینم و خانوادهام را هم از پای درآورده است.»
عبدالجلیل شهبخش، زندانی سیاسی، روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. بنا بر برخی گزارشها، او ۲۶ ساله، پدر دو کودک خردسال و اهل روستای چاه احمد بود.
بر اساس دادههای سازمان «شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان»، در سال ۲۰۲۵ میلادی دستکم ۱۴۳ شهروند بلوچ در ۲۹ زندان ایران اعدام شدهاند. از این تعداد، ۹۸ نفر به اتهام جرایم مرتبط با مواد مخدر و چهار نفر با اتهامات عقیدتی و سیاسی اعدام شدهاند.
«با وجود اظهارات مکررم درباره شکنجه و اخذ اظهارات تحت شکنجه و اکراه، قاضی شعبه، آقای سجاد دوستی، با بیاعتنایی کامل تحقیق مجددی از من به عمل نیاورد و این موضوع را نادیده گرفت.» این بخشی از نامه یعقوب کریمپور است که روز ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در زندان مرکزی ارومیه اعدام شد.
بارگذاری بیشتر
