امیرحسین حاتمی، معترض ۱۸ ساله‌ای که در ارتباط با پرونده آتش‌سوزی یک پایگاه بسیج در شرق تهران بازداشت شده بود، فروردین امسال اعدام شد.
ساسان آزادوار جونقانی، ۲۱ ساله، از معترضان دی‌ماه اصفهان، سحرگاه ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. او در معرفی خود در صفحه اینستاگرامش، خود را «بختیاری» معرفی کرده بود.
فتح‌الله آوری هجدهمین معترض اعدام‌شده اعتراضات دی است. خبر اعدام او روز ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ از سوی رسانه‌های جمهوری اسلامی منتشر شد، اما در این گزارش‌ها به زمان و محل اجرای حکم اشاره‌ای نشده است.
الیاس زین‌الدینی، حدود ۴۴ ساله، پس از حدود ۱۱ سال تحمل زندان، سحرگاه ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. اما خبر اعدام او در رسانه‌های رسمی داخلی منتشر نشده است و این می‌تواند به عنوان یکی از مصادیق انتشار محدود یا گزینشی اخبار اعدام‌ها از سوی کانال‌های رسمی جمهوری اسلامی در نظر گرفته شود.
رامین زله، زندانی سیاسی کُرد ایرانی اهل نقده، در ۳۱ اردیبهشت اعدام شد. از او تنها چند تصویر در دسترس است که در آن‌ها جوانی در دهه ۲۰ زندگی به نظر می‌رسد، اما تاریخ ثبت این تصاویر و سن دقیق او مشخص نیست و گزارش‌های رسمی جمهوری اسلامی نیز اطلاعاتی در این‌باره ارائه نکرده‌اند.
نامش، غلامرضا خانی شکرآب بود. اگرچه در گزارش‌های رسمی اطلاعاتی درباره سن او منتشر نشده، اما بر اساس یکی از پست‌هایش در اینستاگرام، هنگام اعدام باید ۳۳ یا ۳۴ ساله بوده باشد؛ او روز ۵ خرداد ۱۴۰۵ به اتهام «جاسوسی برای اسرائیل» اعدام شد.
نامش مجتبی کیان بود. بنابر اطلاعات تاییدنشده‌ای که خبرگزاری قوه قضاییه جمهوری اسلامی و صداوسیما منتشر کرده‌اند، نام پدرش محمدقلی بود و در اطراف کرج زندگی می‌کرد. او روز ۳ خرداد ۱۴۰۵ اعدام شد.
محمد عباسی، ۵۵ ساله، از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی ۱۴۰۴ بود، اعتراضاتی که بنا بر گزارش نهادهای حقوق بشری، هزاران کشته و بازداشتی بر جای گذاشت. همزمان فعالان حقوق بشر نسبت به صدور احکام سنگین، روندهای قضایی شتابزده، و اجرای پی‌درپی احکام اعدام هشدار داده‌اند.
عباس اکبری فیض‌آبادی، از معترضان بازداشت‌شده در شهرستان نائین در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، روز ۴ خرداد ۱۴۰۵ اعدام شد.
ناصر بکرزاده، ۲۶ ساله، که خود را «فرزند ملامنصور و دارای دو خواهر کوچک‌تر» معرفی کرده، پیش از اجرای حکم اعدامش در نامه‌ای از زندان ارومیه نوشت: «اعدام مرا کشت، متلاشی کرد و هر لحظه مردن خودم را می‌بینم و خانواده‌ام را هم از پای درآورده است.»
عبدالجلیل شه‌بخش، زندانی سیاسی، روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. بنا بر برخی گزارش‌ها، او ۲۶ ساله، پدر دو کودک خردسال و اهل روستای چاه احمد بود.
بر اساس داده‌های سازمان «شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان»، در سال ۲۰۲۵ میلادی دست‌کم ۱۴۳ شهروند بلوچ در ۲۹ زندان ایران اعدام شده‌اند. از این تعداد، ۹۸ نفر به اتهام جرایم مرتبط با مواد مخدر و چهار نفر با اتهامات عقیدتی و سیاسی اعدام شده‌اند.
«با وجود اظهارات مکررم درباره شکنجه و اخذ اظهارات تحت شکنجه و اکراه، قاضی شعبه، آقای سجاد دوستی، با بی‌اعتنایی کامل تحقیق مجددی از من به عمل نیاورد و این موضوع را نادیده گرفت.» این بخشی از نامه یعقوب کریم‌پور است که روز ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در زندان مرکزی ارومیه اعدام شد.
صالح محمدی، کشتی‌گیر جوان و مدال‌آور ایرانی، تنها یک هفته پس از نوزدهمین سالروز تولدش و در واپسین روزهای سال ۱۴۰۴ در قم اعدام شد، اعدامی که بنا بر گزارش‌ها در ملاعام انجام گرفته است.
ناظران حقوق بشر رسانه‌های حکومتی جمهوری اسلامی، از جمله برنامه ۲۰:۳۰، را ابزارهایی امنیتی توصیف می‌کنند که سابقه‌ای طولانی در پخش اعترافات اجباری بازداشت‌شدگان سیاسی دارند. یکی از مشهورترین نمونه‌ها، اعترافات روح‌الله زم بود که در قالب «گفت‌وگوی خبری» از همین برنامه پخش شد.
«سلام مردم ایران، من محراب عبدالله زاده هستم. صدای من را از زندان مرکزی ارومیه می شنوید.» این سه جمله ابتدایی پیام صوتی کسی است که حالا نامش به عنوان یکی از اعدام شده‌های جمهوری اسلامی ثبت شده است.
نامش‌عرفان کیانی بود، از معترضان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ که شنبه پنجم اردیبهشت ۱۴۰۵ در ایران اعدام شد. خبر اعدام عرفان کیانی در اطلاعیه‌ای از سوی قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران منتشر شد.
