عبدالجلیل شهبخش، زندانی سیاسی، روز ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ اعدام شد. بنا بر برخی گزارشها، او ۲۶ ساله، پدر دو کودک خردسال و اهل روستای چاه احمد بود.
بر اساس دادههای سازمان «شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان»، در سال ۲۰۲۵ میلادی دستکم ۱۴۳ شهروند بلوچ در ۲۹ زندان ایران اعدام شدهاند. از این تعداد، ۹۸ نفر به اتهام جرایم مرتبط با مواد مخدر و چهار نفر با اتهامات عقیدتی و سیاسی اعدام شدهاند.
«با وجود اظهارات مکررم درباره شکنجه و اخذ اظهارات تحت شکنجه و اکراه، قاضی شعبه، آقای سجاد دوستی، با بیاعتنایی کامل تحقیق مجددی از من به عمل نیاورد و این موضوع را نادیده گرفت.» این بخشی از نامه یعقوب کریمپور است که روز ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در زندان مرکزی ارومیه اعدام شد.
صالح محمدی، کشتیگیر جوان و مدالآور ایرانی، تنها یک هفته پس از نوزدهمین سالروز تولدش و در واپسین روزهای سال ۱۴۰۴ در قم اعدام شد، اعدامی که بنا بر گزارشها در ملاعام انجام گرفته است.
ناظران حقوق بشر رسانههای حکومتی جمهوری اسلامی، از جمله برنامه ۲۰:۳۰، را ابزارهایی امنیتی توصیف میکنند که سابقهای طولانی در پخش اعترافات اجباری بازداشتشدگان سیاسی دارند. یکی از مشهورترین نمونهها، اعترافات روحالله زم بود که در قالب «گفتوگوی خبری» از همین برنامه پخش شد.
«سلام مردم ایران، من محراب عبدالله زاده هستم. صدای من را از زندان مرکزی ارومیه می شنوید.» این سه جمله ابتدایی پیام صوتی کسی است که حالا نامش به عنوان یکی از اعدام شدههای جمهوری اسلامی ثبت شده است.
نامشعرفان کیانی بود، از معترضان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که شنبه پنجم اردیبهشت ۱۴۰۵ در ایران اعدام شد. خبر اعدام عرفان کیانی در اطلاعیهای از سوی قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران منتشر شد.
