لیونل مسی روز دوشنبه ۹ شهریور در ۳۹ سالگی به دوران حضور خود در تیم ملی آرژانتین پایان داد؛ پایانی که گرچه با دومین قهرمانی پیاپی در جام جهانی همراه نشد، اما پس از بیش از دو دهه، یکی از برجستهترین دورانهای یک بازیکن در تاریخ فوتبال ملی را به پایان رساند.
مسی تنها یکی دو ماه پس از آن بازنشستگی خود را اعلام میکند که آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل اسپانیا شکست خورد. این نتیجه او را از تبدیل شدن به قهرمان جهان برای دومین دوره متوالی محروم کرد، اما کاپیتان آرژانتین در حالی تیم ملی را ترک میکند که پیشتر مهمترین افتخاری که سالها از آن دور مانده بود را به دست آورده است.
مسی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، پس از سالها ناکامی در رقابتهای ملی، آرژانتین را به قهرمانی رساند. او در آن مسابقات هفت گل به ثمر رساند و در فینال مقابل فرانسه نیز دو بار گلزنی کرد؛ دیداری که پس از تساوی در وقتهای اضافه، با پیروزی آرژانتین در ضربات پنالتی پایان یافت.
مسیر مسی با تیم ملی، بر خلاف موفقیتهای تقریبا بیوقفه او در بارسلونا، برای سالها با ناکامی همراه بود. آرژانتین در فینال جام جهانی ۲۰۱۴ در وقت اضافه مغلوب آلمان شد، و سپس فینالهای کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ را نیز از دست داد.
شکست مقابل شیلی در ضربات پنالتی فینال سال ۲۰۱۶ چنان برای مسی سنگین بود که اعلام کرد دوران حضورش در تیم ملی به پایان رسیده است. اما این جدایی کوتاه بود. او بازگشت، و با روی کار آمدن لیونل اسکالونی، رابطه مسی و تیم ملی آرژانتین به تدریج وارد مرحلهای متفاوت شد.
نخستین نقطه عطف در سال ۲۰۲۱ رقم خورد؛ زمانی که آرژانتین با شکست برزیل در ورزشگاه ماراکانا قهرمان کوپا آمریکا شد، و مسی نخستین جام مهم خود در رده بزرگسالان با تیم ملی را به دست آورد. قهرمانی جهان در قطر ۱۸ ماه بعد بزرگترین ناکامی باقیمانده در کارنامه او را از میان برد. آرژانتین سپس در سال ۲۰۲۴ بار دیگر قهرمان کوپا آمریکا شد.
این موفقیتها همچنین رابطه پیچیده مسی با هواداران کشورش را دگرگون کرد. او که در ۱۳ سالگی روساریو را به مقصد بارسلونا ترک کرده بود، سالها در آرژانتین با این انتقاد روبهرو بود که همان درخششی را که در فوتبال باشگاهی داشت برای تیم ملی تکرار نمیکند. مقایسه دائمی او با دیهگو مارادونا نیز فشار بیشتری ایجاد میکرد.
اما قهرمانیهای سالهای پایانی این تصویر را تغییر داد. بازیکنی که زمانی حتی به اندازه کافی «آرژانتینی» تلقی نمیشد، به رهبر بیچونوچرای تیم ملی و چهرهای تبدیل شد که تصاویرش بر دیوارهای شهرهای آرژانتین نقش بست.
مسی پس از قهرمانی قطر نیز ادامه داد. او پاریسنژرمن را ترک کرد و به اینتر میامی در آمریکا پیوست و همزمان جایگاه خود را در تیم ملی حفظ کرد. با افزایش سن، سرعت انفجاری سالهای اوجش کاهش یافت، اما سبک بازی خود را تغییر داد. او کمتر دوید، انرژی خود را حفظ کرد، و همچنان با تشخیص فضا، پاسهای دقیق، و لحظات تعیینکننده بر مسابقات تاثیر گذاشت.
در همین مدت آرژانتین نیز از تیمی که برای نجات خود دائما به مسی نگاه میکرد، به مجموعهای باتجربه و برنده تبدیل شد. همین تحول به او امکان داد تا ۳۹ سالگی در بالاترین سطح فوتبال ملی باقی بماند و در آخرین جام جهانی خود بار دیگر تا فینال پیش برود.
پایان کار با شکست مقابل اسپانیا، پایانی افسانهای نبود. اما مسی دیگر برای اثبات جایگاه خود به دومین جام جهانی نیاز نداشت. بازیکنی که زمانی ناکامیهایش در تیم ملی معیار مقایسه او با مارادونا بود، اکنون با یک قهرمانی جهان، دو قهرمانی کوپا آمریکا، و حضور در دو فینال دیگر جام جهانی از تیم ملی خداحافظی میکند؛ میراثی مستقل که نام او را برای همیشه در تاریخ فوتبال آرژانتین ثبت کرده است.