رقص زبان بدن است، زبان بیانِ شادمانی و اندوه و عواطف مختلف انسانی اما رقص در طول تاریخ ایران زبان اعتراض هم بوده. در سالی که گذشت رقص به زبان سوگِ خانواده‌های دادخواه و سوگوار ایرانی هم بدل شد. بسیاری از پدران و مادران بر مزار فرزندانِ کشته‌شده‌ی خود اشک ریختند و‌ رقصیدند. حجت توکلی در «رقص سوگ» نگاهی کرده به رقص به مثابه اعتراض و سوگ.